PBT Rozgrzewka 100 - mój pierwszy wyścig na gravelu

Stoję na środku areny w Gliwicach, czekam na falowy start i sprawdzam zegarek: tętno spoczynkowe ponad 100. Plan na ten wyścig brzmi: nie przekraczać 155 bpm - trzymam się go już naprawdę blisko, choć jeszcze nie ruszyłem. To mój pierwszy wyścig w życiu, jego skrót - PBT - równie dobrze mógłby wtedy znaczyć dla mnie cokolwiek. Sto pięć kilometrów później wciąż nie znałem trasy na pamięć, ale wiedziałem już, że na jednym wyścigu się nie skończy.

Zapisałem się na coś, o czym nic nie wiedziałem

Trafiłem na PBT przypadkiem - wpisałem w wyszukiwarkę „wyścig gravel" z energią człowieka, który szuka kursu gotowania pierogów, kliknąłem pierwszy z brzegu, zobaczyłem 100 km i datę, którą jeszcze miałem wolną. Bez rozeznania, czy to lokalna impreza, ogólnopolska seria, jeden start czy cykl. W stylu „jakoś to będzie".

Sam pomysł, żeby w ogóle się ścigać, podsunął mi kanał Zielonego F16. Obejrzałem chyba wszystko, co miał, i to z tych filmów dowiedziałem się, że takie wyścigi w Polsce w ogóle są. Reszta poszła z rozpędu: klik, zapis, „jak nie teraz, to kiedy".

Piątek: śnieg, pakiet i nocleg w Gliwicach

W piątek jechałem po pakiet. Sypał śnieg, a ja w głowie miałem jedno pytanie: jak się ubrać. Miałem za sobą kilka zimowych jazd po okolicach Krakowa, ale wyścig był w mojej głowie zupełnie inną kategorią - przygotowywałem się tak, jakbym pisał doktorat z odbioru pakietu startowego. Lista, druga lista, trzecia lista zapasowa, na wypadek gdyby pierwsze dwie zdradziły.

Na noc zarezerwowałem pokój w Gliwicach, żeby rano nie ścigać się jeszcze z trasą dojazdową. Pojechała ze mną narzeczona, bo gdybym był sam, umarłbym po prostu ze stresu - w tygodniu przed wyścigiem, z każdym kolejnym dniem, napięcie rosło jak szalone. Myślałem, że najgorsze mam za sobą. W sobotę rano okazało się, że pomyliłem się o jedną bramę.

Na mecie zrozumiałem, że już jest po mnie

Kiedy dotarłem na metę, byłem tak naładowany, że gdy próbowałem coś powiedzieć organizatorowi Oskarowi, narzeczona stwierdziła, że wyglądało, jakbym na niego krzyczał. Sam słyszałem w sobie normalną radość - najwyraźniej między uchem a głośnikiem coś mi się po drodze zgubiło. Długo trwało, zanim się uspokoiłem. W tym samym momencie wiedziałem już na sto procent, że na jednym wyścigu się nie skończy.

Wynik okazał się milszy, niż się spodziewałem: 52. miejsce na 173 zawodników. Jak na debiut - całkiem. Z przygotowania też byłem zadowolony: bez awarii technicznych, energii nie zabrakło, jedzenia miałem na tyle dużo, że nawet z cateringu dla zawodników nie skorzystałem - co w mojej osobistej rowerowej hierarchii graniczy z bohaterstwem. Aluminiowy Rondo Ruut spisał się znakomicie, żadnej historii ze sprzętem. Sporą część tej „dożywionej" jazdy zawdzięczam temu, że wcześniej obejrzałem chyba wszystkie filmy Zielonego F16 - co statystycznie nadal nie czyni mnie ekspertem, ale daje mi pełne prawo do podpierania się tym w towarzyskich rozmowach.

Jednej rzeczy nie ogarnąłem: żeli SIS. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że czarny żel SIS i czarny żel SIS ze złotym paskiem to dwa różne światy - ten ze złotym paskiem ma między innymi sporą dawkę kofeiny. Edukacji w tym temacie nie zdobywa się czytaniem etykiety, tylko nieprzespaną nocą, w której patrzysz w sufit i z lekkim zdziwieniem dowiadujesz się, że własne życie ma więcej do powiedzenia, niż dotąd dawało po sobie poznać.

Co dalej

Pisząc tego posta, mam za sobą niewiele ponad rok od tamtego startu i pamiętam go, jakbym jechał wczoraj. Fizycznie po mecie byłem wyczerpany, psychicznie - tak podbudowany, że gdyby ktoś mi wtedy powiedział, że jutro mam się stawić jeszcze raz, odpowiedziałbym „okej, ale dziś idę spać". Coś we mnie podpowiadało, że wyścigi mi się spodobają. Po PBT Rozgrzewka 100 nie miałem już co do tego żadnych wątpliwości - ani co do tego, że jeszcze nieraz popełnię dokładnie te same błędy.